Belek śpi do południa.
Rzeka nie.

Belek jest zadbany: fairwaye, aleje palm, bary przy basenie, wszystko podlewane. Rzeka taka nie jest — i nie płynie za twoim hotelem. Transfer zabiera cię w głąb lądu i pod górę, poza pas kurortów, w Góry Taurus, aż wybrzeże ustąpi sosnowemu lasowi, a pod drogą pojawi się zimna, zielona wstęga Köprü.

W bazie nad rzeką dostajesz kask, kamizelkę asekuracyjną, wiosło i piankę, a przewodnik, który popłynie w twoim pontonie, przeprowadza instruktaż. Potem odbijasz od brzegu. Przed tobą jakieś czternaście kilometrów Köprü: żywe bystrza, długie, szklane plosa, gdzie ściany kanionu się zbliżają, i rzymski most Oluk przerzucony nad wodą.

Po drodze są postoje: można popływać, dać się nieść nurtowi, a jeśli masz ochotę — skoczyć do wody. Później przebierasz się w suche rzeczy i jesz obiad w formie bufetu w cieniu nad brzegiem, a potem transfer odwozi cię do hotelu. To jeden dzień — i akurat ten, o którym opowiada się potem na lotnisku.